Wanneer de woede zich met de kleur verenigt om ons de schoonheid te laten ontdekken.
Geboeide caratère van Vlaminck was geen geheim zoals het zijn post met zijn vriend Derain getuigt, een ander reusachtig „roofdier“, tenminste in het eerste deel van zijn werk.
Bepaalde psychologen zijn tot verzekeren geweest dat het geweld van Vlaminck tot uiting kwam dat in zijn rood zeer levendig van het bloed… vermeldt Verklaringen die niets uitleggen, alle hebben schizophrènes het talent van Van Gogh niet.
Vlaminck was „een roofdier“ aan de affuit van de anderen: van Cézanne die het diepgaand maar ook van Derain waarvan markeerde hij zwepte het talent ondanks de uitgesproken terughoudendheid op om de kleuren „aan de wilde stand te gebruiken“.
Deze termijn van „Fauvisme“ is van aan een kritiek ontevreden voor deze ruwe verf en abupte, verontwaardigt om aldus dichtbij een beeldhouwwerk van Donatello uiteengezet te worden.
Tevoren sprak een andere kritiek, eveneens ontevreden, „over Impressionisme“ om onvoltooide verven volgens hem te bepalen.
Weinig bevoegd in verf, deze kritiek hadden de onopzettelijke gift om de goede termen te vinden om deze wonderlijke verven te bepalen. Vreemd verbergd en zeer onopzettelijk talent van deze valse letterkundigen.
Philippe Ménard