Biografie van L. Alma-Tadema

Lawrence Alma-Tadema, van zijn echte naam Lourens Alma Tadema, ontstaat in een gemakkelijke Nederlandse familie. Zijn vader, notaris van beroep, overlijdt voortijdig terwijl jonge Lawrence vier jaar bedraagt.

Zeer vroeg, toont het kind grote artistieke beschikkingen dat hij ontwikkelt door te tekenen en, evenals een grote richting van de methode te kammen. Aldus in 1851, schildert hij een portret van zijn s œ ur die hij de PO Opus nummert, een praktijk die hij tijdens zijn leven zal houden, zijn laatste weefsel dat het nummer de PO draagt. CCCCVIII.

In 1852, integreert hij de Academie van Antwerpen en wordt de leerling van Gustave Wappers vervolgens van Nicaise van Keyser. Beiden zijn nabij aan de romantische beweging, en van Keyser, in het bijzonder, spoort zijn leerlingen aan om historische onderwerpen te schilderen. In 1856, verlaat hij de Academie, wordt de assistent van de schilder Hendryk Leys en vestigt zich bij de archeoloog Louis van Tave, aan het contact waarvan zich hij voor de geschiedenis en de archeologie interesseert.

In 1862, gaat hij naar Londen gedurende de universele Tentoonstelling, en hij bezoekt British Museum, hij wordt zeer op door de verzameling van Egyptische onderwerpen en in het bijzonder door frise van Parthénon indruk gemaakt, hetgeen aanzienlijk zijn œ werk vervolgens zal beïnvloeden.

In 1863, trouwt hij een française, Marie Pauline Gressin van Boisgirard, en ontdekt Italië. Terwijl hij had overwogen om er de architectuur van de primitieve kerken te bestuderen, valt hij onder de charme van de ruïnes van Pompéi. Hij zal een indrukwekkende verzameling ervan van foto's relateren die hem als documentatie voor zijn weefsels zal dienen om te komen, die voor het merendeel scènes van het lopende leven vertegenwoordigt, die de Oudheid duren, later, zijn grote bevoegdheid om de antieke architectuur voort te brengen hem zal gelden de bijnaam van schilder van het marmer.

Van terugkeer van Italië, vestigt hij zich in Parijs waar hij de beroemde koopman van kunst Ernest Gambart ontmoet, die het in de weg stimuleert die hij heeft gekozen en hem een twintigtal weefsels voor zijn londonienne galerij besteld. Het succes is direct. In 1865, zijn zoon meurt van de pokken vervolgens verliest hij zijn echtgenote en zijnd alleen met twee kleine meisjes, Anna en Laurence.

Vrezend een prussienne invasie, verlaat hij Frankrijk, evenals Monnet en Pissarro, en gaat naar Londen in 1870. Hij huwt zich met een van zijn leerlingen van zeventien jaar, Laura Epps opnieuw, en wordt Britse burger.

De tentoonstellingen volgen zich, die hem een enorm succes waarborgen, net zo goed in Europa, in de Verenigde Staten en Australië op. In 1876, wordt hij lid van de Koninklijke Academie en en1899, is hij anobli door de koningin Victoria.

Na een loopbaan ongeveer zestig jaar, hij meurt aan Spa van Wiesbaden, op 25 juni 1912. Zijn lichaam berust in de kathedraal Saint Paul van Londen.

De bron: Wikipedia