Courbet, een te lang miskende schilder.

Bepaalde artiesten (vrij zelden in verf) bezitten de dubbele gift: van oprichting en om zich, volgens de formule „know-how te laten denken zijn kennis“ te kennen. Courbet behoorde niet tot deze bevoorrechte categorie, riep. Ernstiger waren de reacties van een zekere burgerlijke en behoudende publc die vrolijk politieke overtuiging en verf verwart.

De huidige generatie heeft de verdienste om zich slechts aan zijn werk vast te maken zoals het démontrè het succes van de recente tentoonstelling van het Grote Paleis heeft.

Courbet was een schilder buiten norm die van zijn talent blijk gaf door een hardnekkig werk en een reële bouwkunde te gebruiken.

De kunst dank zij hem „ging in de straat“ naar beneden en blijft de getuige van een boeiende kroniek enorme Delacroix betreurde dat dit talent ten dienste van „de onbeschaafdheid“ wordt gezet, was de zoon natuurlijk van Talleyrand niet eveneens scherpzinnig in zijn oordeel dan zijn vader. Goya liet de genoemde verf „barsten op de Italiaanse manier“ door de werkelijkheid van de asielen van krankzinnigen of de smerige werkelijkheid van de gevangenissen te kammen. Dit realisme bevindt zich bij Courbet in weefsels weer die als „de begrafenis aan Ornans“ verbazen. Maar Courbet blijft eveneens een van de wezenlijke schilders van naakt, die aldus met Renoir of Degas overeenkomt.

Zijn absoluut voorbeeld bleef Rembrandt. Etrangement beëindigden een en de andere met moeite hun leven, Rembrandt werd onder voogdij gezet en verwoest, verloor Courbet op zijn beurt de vruchten van zijn zwaar werk. Gelukkig spreekt zijn reusachtig werk ons nog.

Philippe Ménard