Biografie van Gustave Caillebotte

(1848 Parijs, Frankrijk - 1894 Gennevilliers, Frankrijk)

Gustave Caillebotte is een Franse schilder, verzamelaar, mécène en organisator van tentoonstellingen.

Na met studies van recht begonnen te hebben, gaat hij in de werkplaats van de academische schilder Léon Bonnat. In 1873, slaagt hij in het toelatingsexamen van de School van de Schone kunsten. Afkomstig van een familie van industriëlen, erft hij aan de dood van zijn vader, in 1874 van een eigendom aan Yerres en een voldoende consequent vermogen om hem toe te laten om zich aan zijn hartstocht voor de verf te wijden. Hij zich dient erover eveneens om mécène van zijn vrienden schilders te worden, waaronder Renoir, Degas of Monnet. Hij financiert eveneens de organisatie van tentoonstellingen impressionisten.

In 1875, zijn tabel wordt de Schavers van parket (hieronder) aan de Salon geweigerd. De volgende jaren, zal hij tijdens verschillende tentoonstellingen impressionisten, vervolgens met de maatschappij van XX uiteenzetten.

Vanaf 1876 begint hij de verven van zijn vrienden schilders te verzamelen, en is zeer gul op de prijzen waaraan hij zijn œ werken verkrijgt. Hij was hun een reële steun, en tussen aldus bijvoorbeeld in bezit van Hoek van appartement van Claude Monet, of de Bal van de Molen van de Platte koek van Auguste Renoir. Hij koopt eveneens tabellen in Paul Cézanne, Edgar Degas, Édouard Manet en Camilla Pissarro. Maar hij zal altijd een beetje apart blijven, bevoorrechtend de vezel naturalist aan de ontroering.

Zijn activiteit van verzamelaar heeft zich ook uitgestrekt tot de filatelie, waarvan hij een nauwgezette adept is geweest. Het is om die reden dat hij een van de stichters, met de Dokter Jacques Legrand en Arthur van Rothschild van de Franse Vennootschap van Timbrologie, op 14 juni 1875 is geweest.

Zijn hartstocht voor de zeilen heeft niet opgehouden met toe te nemen. Onder invloed van Monnet emménage hij aan Kleine Gennevilliers. Régatier, boeit hij zich voor de snelheid en probeert om zijn boten te vervolmaken. Scheepsarchitect bouwde hij prototypes van zeilschepen, aan de veelvoudige innovaties (zeil in zijde, buitenlandse ballast, aërodynamische schalen,…), die hem toelieten om internationale titels te winnen.

Volgens zijn testament, laat hij aan zijn dode zevenenzestig tabellen impressionisten van zijn persoonlijke verzameling aan de Staat na, die tenslotte slechts achtendertig ervan aanvaardde, na twee jaar van onderhandelingen die door Renoir worden gevoerd, executeur-testamentair van Caillebotte, en heftige polemieken. De Academie van de Mooie Kunsten protesteerde officieel tegen de toegang van deze tabellen in het museum van Luxemburg, door de gebeurtenis van „belediging aan de waardigheid van onze school“ te kwalificeren.

Lang meer erkend als mécène die als schilder van belang, Gustave Caillebotte is beginnen in de jaren '70 herontdekt te worden. Sommige van zijn œ werken bevinden zich nu in het museum van Orsay in Parijs.

Hij is het onderwerp van tentoonstellingen opgezet in Houston en Brooklyn in 1976, en aan het Grote Paleis in Parijs eind 1994, alsmede aan de stichting van Hermitage in Lausanne, van 24 juni tot 23 oktober 2005 geweest.